چند وقت پیش تصمیم گرفتم اینستاگرام رو حذف کنم. دلیل هاى خیلى زیادى داشت اما مهم ترینش آدمهایى بودند که اونجا فعالیت داشتن. خیلى وقت ها خیلى هاشون رو نمیتونستم درک کنم. انرژى هاى منفیشون، واکنشهاشون، حرف ها و تمسخر هاشون، قضاوت هاشون..بعضى آدمها نمیتونن دلیلى براى حال خوبشون در دنیاى واقعى پیدا کنند براى همین هم به دنیاى مجازى، آدمهاى مجازى و جایى مثل اینستاگرام پناه میارند.به غلط یا درست بودن این قضیه کارى ندارم اما فکر میکنم اگر کسى میاد از حال خوبش، از بودنش با کسى یا چیزى که حالش رو خوب میکنه یا از بودن در جایى که دوستش داره عکس به اشتراک میذاره، دلش میخواد انرژى مثبت اون لحظه اش رو با دیگران شریک بشه و به همون نسبت هم دوست داره که انرژى خوب از دیگران دریافت کنه. بعضى از ماها فکر میکنیم اگر عکسى به اشتراک گذاشته شده و اگر به ما اجازه اظهار نظر داده شده پس ایرادى نداره که هرچى درمورد اون تصویر یا اون حرف به ذهنمون رسید، خوب یا بد رو به زبون بیاریم. ایرادى نداره اگر براش بنویسیم "تو چرا اینقدر زشتى؟ تو چرا اینقدر بد عکسى؟چقدر زشت میخندى، چقدر قیافت بى روحه، چقدر بد حرف میزنى، چه لهجه ى داغونى دارى، چقدر هیکلت بى ریخته، چرا اینقدر بى پولى؟ اینهمه پول رو از کجا میارى؟ چرا دوست پسرت کجه؟ چرا اصلا جایى عکس گرفتى اینجوریه؟و.."همه ى حرفهایى که میتونن خیلى راحت باعث شکستن دل یه آدم بشن و آرامشش رو بهم بزنن. اعتماد بنفسش رو ازش بگیرن و باعث به وجود اومدن کلى احساسات منفى و یا حتى افسردگى درونش بشن. خیلى از ماها فکر میکنیم اگر کار و رفتار یکیو دیدم که ازش خوشمون نیومد یا بنظرمون اشتباه بود باید بهش راه درست رو گوشزد کنیم. درصورتى که شاید خیلى وقت ها درسته ما با درست اون آدم فرق داشته باشه، اصلا شاید درست ما از نظر اون آدم اشتباه محض باشه. انتقاد کردن در نهایت احترام و اگر گفتنش لازم باشه گاهى درسته اما چه توجیهى براى قضاوت هاى نا به جا و تحمیل نظر خودمون به آدمهاى متفاوت از خودمون وجود داره؟ من میگم ما چون خودم هم بار ها و بارها اشتباه کردم. ماها فقط یه چهارچوب بسته و اون بخشى از زندگى آدم ها رو میبینیم که اونا میخوان ببینیم و بعد میایم اون تصویرى رو که از زندگى اون آدم دیدیم تحلیل میکنیم، قضاوت میکنیم و با باطن زندگى خودمون مقایسه میکنیم. کاش که بدونیم اگر گاهى از یه عکسى، فلیمى، متنى یا حرفى خوشمون نیومد میتونیم خیلى راحت از کنارش، بدون اظهار نظر بگذریم و اون صفحه رو ببندیم. نه بابت حرفى که زدیم بعدا پشیمونیم نه انرژى منفى رو به خودمون و طرف مقابل انتقال دادیم. زندگى خیلى کوتاه تر از اونیکه اگر میدونیم میتونیم با حرف خوبمون حال یکى رو خوب کنیم این رو از اون و حتى خودمون دریغ کنیم چون من معتقدم هر اثرى که تو در زندگى و حال دیگران بذارى در زندگى و حال خودت هم تاثیر داره.به قول مادر ترزا اگر شروع کنى به قضاوت کردن مردم، فرصت دوست داشتنشون رو از دست میدى..

+ببخشید که این پست اینقدر طولانى شد و ببخشید که بجاى اینکه از حال و اتفاقاتِ این روزهام بنویسم بیشتر راجب این مسائل که شاید از نظر یه سریا هم اشتباه باشه مینویسم. شاید دلیلش اینکه این چند وقت هر چى بیشتر سعى میکنم در زندگیه نسبتاًمستقلم ارتباط درستى با اطرافیانم برقرار کنم، بهتر میتونم انتظارات و حالشون رو بفهمم و درک کنم.